Urodziny na mieście (22 lutego 2013)

Moja siostra Joanna, w końcu po 15 latach jest o rok starsza;) Urodziny odbyły się w Spółdzielni CDQ, czyli Spółdzielni Centralnego Domu Qultury.

CDQ

Szwedzki stół na imprezę. Poza paluszkami i chipsami (no i chrupkami kukurydzianymi), – – co zaoferował CDQ, myślałyśmy intensywnie o jedzeniu zdefiniowanym jako: różnorodne i smaczne (żeby każdy znalazł coś dla siebie), proste do zrobienia i przewiezienia (bo niektórzy pracują poza kuchnią, a później muszą wszystko zawieźć w to imprezowe miejsce), mało lub niebrudzące (bo na imprezie, gdzie jest dużo ludzi, łatwo o wpadnięcie na kogoś i ubrudzenie go swoim lub jego jedzeniem). I wyszło tak:

– Dania ciepłe: gulasz i bigos wegetariański – prezent od gości:) (staram się o przepis na gulasz – był oczywiście warzywny z sosem pomidorowym i indyjskimi przyprawami – kmin rzymski rządzi!). Dania ciepłe dobrze, żeby ciepłe pozostały, dlatego warto pomyśleć o jakimś podgrzewanym kociołku lub minikuchence i dobrze trzymającym ciepło garnku;)

Gulasz wege

– Smalec wegański (z pieczarkami, cebulą, błyskawicznymi płatkami owsianymi i plantą) – ciekawostka wieczoru z tego przepisu😉 Z ogórkami kiszonymi i kromkami chleba.

Smalec wegański

– Sushi – od znajomych – głównie maki wegetariańskie i nie. Oczywiście z dodatkami, których każdy po sushi się spodziewa.

– Domowe quesadille – dwa rodzaje – z łagodnym i ostrym ciastem kukurydzianym. Ze szpinakiem i fetą. Do tego (i nie tylko) sosy różne meksykańskie (pomidorowe, paprykowe, serowe).

– Wykałaczkowe przekąski na raz – oliwki, ostre papryczki nadziewane serem, kabanosy, koreczki (kostki sera, pomidorek koktajlowy, oliwka)

– Winogrona i ciasta – minieklerki, serniki i ciasto – prezent (z masą karmelową i kremem śmietanowym na biszkopcie, posypane kakao)

Szwedzki stół

Joanno po raz kolejny ściskamy Ciebie mocno!

Goście, poza jedzeniem, też pili to, co chcieli;)

La MaMa (29 grudnia 2012)

La MaMa to nigeryjska restauracja i drinkbar o bardzo fajnym logotypie. Egzotyczna kuchnia z czarnego lądu tak bardzo zaciekawiła eM., że chciał tam zjeść swoją urodzinową kolację. Dwa poziomy gwarantują odpowiednią ilość miejsca na spotkania (nawet w dużym gronie). Wystrój może nie powalający, ale było czysto i z afrykańskimi akcentami. Muzyka była energetyczna i pasująca do miejsca. Nieco przeszkadzał nam zapaszek nieokreślonego pochodzenia (jakby skór?), ale był na szczęście słabo wyczuwalny i nasza uwaga mogła skupić się na kulinarnych aspektach wieczoru:

La MaMa

Akcenty

– Akwukwonri – gulasz z afrykańskimi warzywami, z mięsem do wyboru: wołowina, kurczak, koźlina (tej akurat nie było), pełen aromatycznych przypraw (ostrość 2 na 3 papryczki) – jedzony tradycyjnie z pulpą z platana (w menu nazwali ją puree). Pani Kelnerka przyniosła miskę z wodą w razie, gdyby wyrażono chęć jedzenia rękami. I tak też eM. jadł! Najpierw pulpa na trzy środkowe palce, potem gulasz na pulpę i do buzi. Dało radę zjeść tak całą porcję;) Gulasz faktycznie był pikantny, jak go określili, czyli ja już bym go nie zjadła. Jednak smaczny i zachęcający do spróbowania innych potraw.

Gulasz wołowy z warzywami i pulpą z platana

– Coconut rice – słodko-ostry kokosowy ryż w zestawie z kawałkami mięsa (wybrałam kurczaka) – całość z łyżką sałatki, nad którą niezbyt się zastanawiałam, więc nic o niej nie napiszę. Ryż bombowy i prawdziwie kokosowy – duża porcja. Kawałki kurczaka w sosie faktycznie ostrawym, ale moje kubki smakowe tolerowały taki stopień ostrości. Kurczak i sos były nieco chłodniejsze, niż ryż, ale nie zimne. W kawałkach drobiu znalazłam jeden większy kawałek, który okazał się być kulką pulpy platana, namoczoną w sosie. Mi taka „podróba” nawet odpowiadała, choć i kurczak był smaczny. Rodzaj przypraw trudno mi określić, ale całość była smaczna (choć dla mnie zdecydowanie smaczniejszy był ryż). A tak poza wszystkim, to rozwaliła mnie kompozycja talerza;)

Ryż kokosowy i kurczak w sosie lekko ostrym

– Green salad – mieszanka sałaty, pomidorów, ogórków z dodatkiem sera owczego i dressingu ziołowego – podejrzewałam, że w zamówionych daniach warzyw będzie mało. Dlatego sałatka okazała się dobrym pomysłem! Świeża, chrupiąca, ze smacznym serem i niestety sosem z torebki. Jednak bardzo orzeźwiała i idealnie pasowała do ostrości dań głównych.

Green salad z serem owczym

– Chim Chim – tradycyjne, słodkie, chrupiące ciasteczka z gałką muszkatołową – małe jak groszek ptysiowy, podane ciepłe i bardzo chrupiące (czasami twardawe). Raczej słodko-słone, niż słodkie w naszym mniemaniu. Bardziej przekąska, niż deser. Smaczne.

Ciasteczka na ciepło z gałką muszkatołową

– Afrykańska herbata z Malwy Karkade – kwaśna, o owocowym smaku (z nutką jakby aroniową). Intensywnie czerwona. W kubkoszklance było sporo kawałków tej malwy i bardzo mi to odpowiadało:)

Herbata z Malwy Karkade

– Piwo bananowe – słodkie, o bananowym aromacie, lekko mętne i kremowo-żółte. Smakowało mi trochę tak, jak piwo z syropem bananowym… a może to piwo tak autentycznie smakuje?

Piwo bananowe

– Afrykańskie wino palmowe – ale od razu Pani Kelnerka powiedziała, że nie ma ono w sobie alkoholu;) Przyniosła je w butelce z napisem „Palm Drink” (otworzyła ją przy nas i nalała „wino” do kieliszka – wielkie i pozytywne WoW! Myślałam, że nikt w Polsce tak nie robi). Faktycznie na etykiecie napoju nie znalazłam wzmianki o zawartości alkoholu. W składzie sok palmowy bez innych dodatków (nawet wody i cukru), o przeciętnej kaloryczności w 100 ml (około 50-60 kcal). Drink bardzo oryginalny i lekki. Wyczuwalny był smak lekko sfermentowanego napoju. Biały, jak mleko kokosowe. Mimo braku alkoholu czułam, jakbym nieco go wypiła…

Wino palmowe, które winem nie jest

– Afrykański napój „Mighty Malt” – okazało się, że to energy drink. Przyniesiony również w nieodkorkowanej butelce (hurra!). Skład złożony, kaloryczność w 100 ml też 50-60 kcal, z witaminą B6, B12 i biotyną;) Intensywnie ciemny kolor, w smaku sok porzeczkowy pomieszany z palonym cukrem. W sumie bez rewelacji, ale dobrze było go spróbować.

Jeszcze jeden afrykański napój

Na szczęście delektowaliśmy się wieczorem i oczekiwanie (na menu, zamówienie, domówienia, rachunek) było nam w smak;)

The Mexican (21 października 2012)

Oszukaliśmy się nieco… Chcieliśmy zjeść w fajnej łódźkiej restauracji, a trafiliśmy na restaurację, którą znamy z Warszawy – The Mexican. Brama, ogórek, wystrój, rodzinne przyjęcia – w Wawie jest tak samo! Ale lampy z recyklingu bardziej wtapiają się w designerski klimat Łodzi;)

Mimo tej wpadki, dzięki rozgrzewająco-pikantnej kuchni meksykańskiej, poczuliśmy jesień od środka:

– Czekadełko – solone nachos z pomidorową salsą – salsa nieco wodnista, na szczęście łagodna, smakowała bardzo naturalnie. Nachosy wolę naturalne.

– Fajita grande łagodna – kawałki marynowanej polędwicy drobiowej smażone z boczkiem, cebulą, kolorową papryką, zapiekane z serem, podawane na gorącej patelni z trzema sosami i pszennymi tortillami – drób był wyśmienity, boczku nie poczułam, a ser bardzo przyjemnie się ciągnął. Salsa była tą samą, którą dostaliśmy w czekadełku, śmietana była jak należy, a guacamole wstrętne… Tortille ciepłe. Całość patelni intensywnie smakowała podsmażaniem/ podpiekaniem – jesień!

Dostaliśmy też instrukcję, że prawidłowo jedzona fajita – farsz zawinięty w tortillę, jak naleśnik – to tylko rękami;) Dobrze, że siedzieliśmy blisko kranu;)

Kliknij w zdjęcie, powiększy się

Myśleliśmy, że fajity będzie więcej, a ponieważ szybko zniknęła z patelni (5 tortilli na 2 osoby, czyli po równo 3 na większego i 2 na mniejszego), to domówiliśmy zupki:

– Sopa de pan-ajo – zupa chlebowo-czosnkowa z grzanką – grzanka okazała się być jajem sadzonym i pomysł bardzo mi przypadł do gustu. Jedyne na co mogę narzekać to we-ge-ta, którą to jajo posypano!!! Bleah… Sama zupa była gęsta i dobrze roztarta. Faktycznie smakowała chlebem (i mąką), a pod koniec tak bardzo czosnkiem, że czułam go wszystkimi zmysłami. Ta ilość czosnku leżała mi na żołądku aż do Warszawy…

– Estofado – pikantna meksykańska zupa gulaszowo-paprykowa – faktycznie pikantna, eM. się spodobała i był bardziej zadowolony ze swojego wyboru, niż ja ze swojego (znowu?).

– Margarita bezalkoholowa truskawkowa i grapefruitowa – ogromny kielich lodu, wody, syropu i cząstek owoców z obwódką cukru. Grapefruitowa była o niebo smaczniejsza od truskawkowej! Gorzko-grapefruitowa i orzeźwiająca. A truskawkowa była tak nachalnie sztuczna i słodka, że mam uraz:/

 A na koniec księga wniosków i zażaleń. Gdyby margarita była z alkoholem byłyby pewnie wrażenia;)

Tak pół na pół… Muchas gracias!