Gaumarjos (16 marca 2013)

Gaumarjos to restauracja gruzińska prowadzona przez gruzińskie małżeństwo. Piaseczyńska ma takie samo menu, jak ta natolińska. W jednej i drugiej kelnerami są Gruzini. W obu są gruzińskie napoje i alkohole. Wierzę, że Gruzja pachnie i smakuje tak samo:

– Lobio – zupa fasolowa z sosem orzechowym. Zupa krem z czerwonej fasoli. Orzechy zmielone, prawdopodobnie arachidowe (nie bardzo wiem, jaki to sos orzechowy jest dodawany do zupy, ale orzechy są wyczuwalne). Posypana świeżą kolendrą (ja sypnęłabym jej więcej;). Bardzo syta i bardzo pyszna. Jednak pamiętam, że akurat ta była nieco zbyt słona, jak dla moich kubków smakowych.

Zupa fasolowa z orzechami arachidowymi

– Gupta – klopsiki w sosie pomidorowym, czy raczej zupa pomidorowa z klopsikami (prawdopodobnie z mięsa wieprzowego). Posypana świeżą kolendrą. Ostra i eM. bardzo podpasowała;)

Zupa pomidorowa z klopsikami

– Chaczapuri – okrągły placek z ciasta drożdżowego z serowym nadzieniem – bardziej rodzajem twarogu, niż serem żołtym. Smażony. Podawany z sosem pomidorowym przyprawionym po gruzińsku (specjalną mieszaniną przypraw – kelner nie wiedział jakich konkretnie, ale „gruzińskich”). Placek dla dwóch osób, po zupie, jest jak drugie danie, a nie przystawka;)

Placek drożdżowy z serem

Przysmażony, ale lekko

Z sosem pomidorowym

Mmmmm...mniam

– Herbata miętowa – czyli herbata czarna z suszoną miętą. Dzbanek styka na dwie osoby.

Herbata miętowa

Zamówiliśmy również nasze ukochane roladki z bakłażana, ale zapomniano o nich w zamówieniu, a ponieważ spieszyliśmy się, a nasze żołądki mówiły „dość”, zostawiliśmy je na kolejną wizytę w Gaumarjos. Z chęcią tam wracamy. Czy Natolin, czy Piaseczno – smak potraw ten sam! I to nieprawda, że wszystkie wyglądają tak samo;)

Gemo (6 października 2012)

Gemo to restauracja gruzińska na terenie praskiej Soho Factory. Z minimalistycznym wystrojem i możliwością organizowania tam przyjęć. Duża awangardowa przestrzeń ze spokojną muzyką skrzypiec (akurat na klasykę trafiliśmy i było to bardzo w naszym nastroju):

– Hummus (czyli pasta z ciecierzycy i sezamu pod różną postacią – pasty, oleju, nasion sezamu w całości) – polany oliwą, posypany czarnym sezamem, podany z płatami cienkiego jak papier prostokątnego placka pszennego – słonawy, jakby z małą ilością sezamu, gęsty jak budyń. Placki same w sobie bez smaku, podpiekane, ale podane zimne. Fajnie cieniutkie.

– Bakłażan zawijany z pastą z orzechów, posypany pestkami granatów – małe zawiniątka na dwa gryzy. Bez wyraźnego smaku przypraw gruzińskich. Takie trochę nieboraki…

– Pielmieni z mięsem cielęcym – bardzo domowe:) Szkoda, że kwaśna śmietana to jedyny do nich dodatek. Ale dobrze, że została podana, bo łagodziła nieco ich pieprzny smak.

– Carpacio z buraka – cieniutkie plasterki świeżego buraka polane dressigiem (burak zmiksowany ze śmietaną?), podane na różnych sałatach, posypane serem. Re-we-la-cja! Po prostu super!

– Sernik z sosem jeżynowym – twardy, na spodzie z ciasta. Sos idealnie kwaskowaty – przełamuje nijakość sernika.

– Herbata zimowa – czarna herbata z całą masą goździków, z kawałkiem imbiru i cząstkami pomarańczy. Bardzo, bardzo dobra, dzięki goździkom. Mogłaby być podana z miodem.

Pani Kelnerka była bardzo sympatyczna, uśmiechnięta i miła (w ogóle cała obsługa była bardzo miła), ale lekko nierozgarnięta… Wszystkie dania wzięliśmy „na spółkę”, ale tylko do przystawek dostaliśmy dodatkowe talerze – zabrane, a potem nie przyniesione. Dobrze, że dostaliśmy osobne sztućce;) (chociaż nawet nie, bo do deseru tylko jeden widelczyk…)

Czebureki (5 września 2012)

Miałam iść na lody… ale idąc al. Niepodległości trafiłam na kawiarenko-barek, po schodkach w dół – Czebureki – Złap smak Gruzji.

Z kuchnią gruzińską miałam już do czynienia (bardzo pozytywnie), a malutka i nienapakowana zbędnymi rzeczami przestrzeń zapraszała mnie do wejścia. Po miłej rozmowie z młodą panią zza lady zdecydowałam się na kawę (włoską, nie gruzińską, o czym zostałam uprzedzona i mocno zapewniona o jej doskonałym smaku) oraz czebureki ze szpinakiem.

Czebureki to rodzaj pieroga/ naleśnika z farszem (do wyboru mięso, fasola, pieczarki, szpinak oraz na słodko – jabłka, jest też chaczapuri z serem białym – wypróbowanym kiedyś – genialny!). Czebureki jest płaski, a ciasto cienkie. Jest chrupiący, bo przed opiekaniem/ odgrzewaniem na miejscu – smażony. Okazał się być dużo większy, niż przypuszczałam! Można się nim najeść;) Smak? Ciasto jest świetne, a farsz szpinakowy raczej mnie rozczarował (ale pani polecała raczej mięso albo pieczarki). Szpinak najprawdopodobniej był mrożony, ale rozdrobniony, a nie papkowaty (to plus). Uduszony z pieprzem i ostrą papryką, jednak nie był pikantny. Właśnie jakby mu brakowało smaku… Chciałabym wypróbować czebureki z innymi nadzieniami. Zresztą czekając na swoje zamówienie (dosłownie chwilkę), do knajpki weszło mnóstwo gości i masowo zamawiali czebureki z mięsem, fasolą i pieczarkami (i byli tak pewni swojego wyboru, że z pewnością były to ich kolejne czebureki).

Kawę z mlekiem wypiłam z brązowym cukrem. Byłam nią faktycznie zachwycona! A na początku kręciłam nieco nosem (że nie mają jakiegoś gruzińskiego wynalazku) i już miałam zamawiać herbatę…

Mimo, że wnętrze jest niewielkie jest tam miejsce, żeby przycupnąć i przekąsić czy wypić co nieco. Na zewnątrz jest też dwuosobowy stoliczek. Reklamują, że mają zniżki dla uczniów i studentów. Myślę, że zabiorę tam kiedyś eM.:)